30 maja, 2017

Nad przepaściami (życia) - cz.2.


Pilotaż wycieczek zakończyłam około trzech lat temu.
Wiele razy, wiele dni potem zastanawiałam się jak to bezsensownie zrezygnować z sensownej misji; z pracy pełnej pasji na rzecz statecznego etatu.
I dopiero po wszystkich tych miesiącach owe wnioski docierają do mnie, wspomnienia wracają po wszystkim, kiedy decyzja o emigracji dawno już zapadła... 
Lecz w pamięci wciąż rozpościerają się cudne obrazy. Ta przeszłość powraca do mnie. Odkładają się też inne emocje - tęsknota, nostalgia, wahania, których to żyjąc teraz jakby pożyczonym życiem staram się z arystokratyczną dystynkcją nie zauważać. A zmięte staje się powoli wszystko: ubranie, skóra, sylweta.
Aczkolwiek dość tych egzaltacji - mówię sobie w myślach z egzaltacją ;).
Wszak nawet Freudowi psychoanaliza wymknęła się w końcu spod kontroli.. choć przypadki ponoć są jedynie w gramatyce ;).
Być może tak właśnie miało się potoczyć... a jeśli nie, to i tak nie warto trwonić czasu na bezproduktywne rozpamiętywanie  - bo doskonale wiem, że sobie tego, gdy się zorientuję -a to bardzo prawdopodobne- nigdy nie daruję.



Btw, solenne wspomnienia z reguły odwiedzają mnie przy okazji wypadów w góry. Tam, gdzie jest odsłonięta przestrzeń, gdzie czuć odizolowanie.
I tak analizuję sobie, czasem przeszczęśliwa, czasem z mniej wesołym uśmiechem:







Wzniesienie, na jakie się wdrapaliśmy na wysokość 980 metrów, nosi miano Klippeneck.
Właściwie to róg płaskowyżu Heuberg należącego do Jury Szwabskiej:



Wypatrując badawczo marzeń:



Gorąca, wręcz tropikalna aura przenika nas, rozcieńcza aż do zatracenia:









Po chwili odpoczynku na ciosanej ławce kroki ponownie zaczynają nieść miękko niczym kota.

Z jednej strony gęsty las, z drugiej przepaści:







Chwila na lody w wykwintnej restauracyjce o identycznej nazwie co góra:





Nasze desery ;-):





Na drugi, jeszcze smakowitszy deser pejzaże z tarasu:





Schodząc natykamy się na pokaźne stado owiec okupujących Lotnisko dla szybowców:









I ostatnie spojrzenie przez ramię - spojrzenie przepuszczone przez filtr słonecznego światła:





Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

WSTAW KOMENTARZ: